امام علی (ع)در بخشی از خطبه 221 کتاب شریف نهج البلاغه در مورد شرح حال مردگان می فرماید:افرادی در این جهان زیست می کردند که دارای عزت پایدار و درجات والای افتخار بودند. پادشاهان حاکم یا رعیت سرفراز بودند که سرانجام به درون برزخ راه یافتند و زمین آنها را در خود گرفت و گوشت بدن های آنها را خورد و از خون آنها نوشید؛پس در شکاف گورها بی جان و بدون حرکت پنهان مانده اند.نه از دگرگونی ها نگرانند و نه از زلزله ترسناک و نه از فریادهای سخت هراسی دارند.
امام در ادامه می فرماید:رفتگانی که کسی انتظار آنان را نمی کشد و حاضرانی که حضور نمی یابند.اجتماعی داشتند و پراکنده شدند، با یکدیگر مهربان بودند و جدا گردیدند اگر یادشان فراموش گشت یا دیارشان ساکن شد،برای طولانی شدن زمان یا دوری مکان نیست بلکه جام مرگ نوشیدند.گویا بودند و لال شدند.شنوا بودند و کر شدند و حرکاتشان به سکون تبدیل شد.چنان آرمیدند که گویا بیهوش بر خاک افتاده در خواب فرو رفته اند.
سپس امام در وصف رفتار مردگان ادامه می دهد:همسایگانی هستند که با یکدیگر انس نمی گیرند و دوستانی اند که به دیدار یکدیگر نمی روند.پیوندهای شناسایی در میانشان پوسیده و اسباب برادری قطع گردیده است.با اینکه در یک جا گرد آمده اند تنهایند.رفیقان یکدیگراند و از هم دوراند.نه برای شب صبحگاهی می شناسند و نه برای روز شامگاهی.شب یا روزی که به سفر مرگ رفته اند برای آنها جاودان است.
سپس امام در انتها می فرماید:خطرات آن جهان را وحشتناک تر از آنچه می ترسیدند،یافتند و نشانه های آن را بزرگ تر از آنچه می پنداشتند مشاهده کردند.برای رسیدن به بهشت یا جهنم تا قراگاه اصلی شان مهلت داده شدند و جهانی از بیم و امید برایشان فراهم آمد.اگر می خواستند آنچه را که دیدند توصیف کنند، زبانشان عاجز می شد.
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد