مختصری از زندگینامه امام حسن مجتبی(ع)والقاب و کُنیه آنحضرت

به گزارش خبرنگار دیوانگاه، امام حسن مجتبی (علیه السّلام) امام دوم شیعان جهان است، ایشان فرزند اول امیر المؤمنین علی (علیه السّلام)؛ وصی و جانشین پیامبر اسلام (ص) است.
امام حسن، فرزند علی بن ابی طالب، پسر عبد المطلب، پسر هاشم، پسر عبد مناف است
کنیه اش ابو محمد است. این کنیه را پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) به امام حسن (علیه السّلام) داد.
 در هفتمین روز ولادتش حضرت فاطمه (سلام الله علیها) قنداقۀ امام حسن را – در پارچه ای از حریر بهشتی که جبرئل برای پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) آورده بود – خدمت پدر آورد. پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) نام حسن را بر وی نهاد.
القاب آن حضرت عبارتند از: السَّیِّدُ، السِّبْطُ، الْأَمِیرُ، الْحُجَّةُ، الْبَرُّ، التَّقِیُّ، الْأَثِیرُ وَ الزَّکِی.
امام حسن (علیه السلام) در شب نیمۀ ماه مبارک رمضان، سال سوم هجرت در شهر مدینه دیده به جهان گشود.
هنگام ارتحال ملکوتی پیامبر (ص) امام حسن (علیه السلام) هفت سال و چند ماه، یا هشت سال داشت. زمانی که امامت بعد از علی (علیه السلام) به ایشان رسید، حضرتش ۳۷ ساله بود.
مدت خلافت آن حضرت شش ماه و سه روز به طول انجامید و در سال ۴۱ ق. بین او و معاویه صلح نامه امضا شد. پس از اجرای صلح، امام (علیه السلام) به مدینه مراجعت نمود و مدت ده سال آخر عمر شریفش را در آن جا ساکن بود، که در تاریخ ۲۸ صفر سال پنجاه هجری همزمان با سال روز رحلت پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله و سلّم) در سن چهل و هفت سالگی به دست همسرش جعده (دختر اشعث کندی) از طریق سم با دسیسه و نیرنگ معاویه به شهادت رسید.
امام حسین (علیه السلام) پس از مراسم غسل و کفن برادرش، وی را در کنار مقبره مادر بزرگشان فاطمه بنت اسد (ره) در قبرستان بقیع به خاک سپرد.